ruhsuz sayarak hor gördüklerimizden;
doğdukları, direndikleri, ve söndükleri yerlerden
bir feryat yükselir — ve ayna tutar
insanlığın ruhsuzluğuna.
Bu belgeselde tanık olacaklarınız: —istisna değildir, tek bir ülkeye özgü değildir— insanlığın haz temelli tercihlerinin, bedeli masumlara ödetilen gizli kalmış gerçeğidir;
tüketicinin satın alma tercihleriyle beslenen, bu desteğin olduğu her yerde hüküm süren, doğası değişmez olan, ve yalnızca bu kaynak kesilirse son bulacak olan bir sistemdir.
Çoğu insan kendini hayvansever olarak görür.
Onları birer nesne olarak değil,
gezegeni paylaştığımız karmaşık varlıklar olarak biliriz;
hayatlarımızı paylaştığımız,
evlerimizi paylaştığımız.
Onlar mutlu olduğunda seviniriz,
onlar acı çektiğinde kahroluruz;
zekâlarını ve bireyselliklerini kucaklayıp,
onları severek ailelerimize kabul ederiz.
ya da doğal ortamlarında saygı duyarız.
Onlara gereksiz yere zarar verme veya ıstırap çektirme düşüncesi birçok kişi için katlanılmazdır.
Yemek, giysi veya eğlence elde ettiklerimiz söz konusu olunca
onların ıstırabının en aza indirildiğini söyleyen,
veya tamamen yok sayıldığı bir anlatıya inanmayı seçeriz.
O anlatı şudur: "...Kartpostallık bir aile çiftliği ve ikonik, sevgi dolu çiftçi...
...insancıl ve acısız bir son, iyi yaşanmış bir hayat için memnuniyetle ödenen küçük bir bedel...
...karşılıklı faydaya dayalı bir anlaşma..."
Bu anlatı kullanılarak gizleniyorlar, gözlerden ve gönüllerden uzakta tutuluyorlar,
birey kimlikleri gasp ediliyor, çoğu yalnızca "canlı ürün" olarak biliniyor,
akıl almaz ölçekteki bu sistemde yüzsüz üretim birimlerine indirgeniyorlar,
yoldaş görülen hayvanları koruyan zulüm karşıtı yasalardan mahrum bırakılıyorlar,
çektikleri ıstırap görülmüyor ve duyulmuyor.
Değerleri, yalnızca insan türüne olan kullanışlılıkları ile belirleniyor;
bu, kendi üstünlüğümüze olan inanç ile
ve "güçlü olan haklıdır" zihniyeti ile rasyonalize ediliyor,
sorgulanması gereken bir zihniyet ile.
1960'lı yıllarda Avustralya'da yaklaşık 50.000 domuz çiftliği vardı.
Bugün ise bu sayı 1400'ün altında,
ancak buna rağmen bedenlerindeki et için üretilen ve katledilen toplam domuz sayısı arttı.
2015 yılı itibarıyla, 49 tane çiftlikte, ülkedeki toplam domuz nüfusunun %60'ı tutuluyordu.
Bedenleri için üretilen çoğu domuz, hayatına doğum kasasında başlar;
bu, merkezinde kafes bulunan küçük bir bölmedir;
yavruların, anneleri olan anaç domuzdan süt emmesine izin verecek,
ancak annenin hareket etmesini engelleyecek şekilde tasarlanmıştır.
Yavruların ölmüş veya mumyalaşmış olarak doğma sıklığı,
genellikle her doğumda artar; çünkü anaç domuzların bedenleri,
sürekli doğuma zorlanmaya, yüksek yavru sayılarına ve bu koşullara dayanamaz hale gelir.
Canlı doğan yavru domuzların %10 ila %18'i, sütten kesilme yaşlarına kadar hayatta kalamaz;
hastalığa, açlığa veya susuzluğa yenik düşerler;
ya da hareket etmesi engellenmiş olan annelerinin altında yanlışlıkla ezilirler.
Canlı ama cılız doğan yavrular da, ölen yavruların arasına dahil edilirler;
doğası değişmez olan bu sistemde, ekonomikçe uygun olmadıkları için öldürülürler.
İlk birkaç gün hayatta kalabilen yavrular, ağrı kesicisiz sakatlanırlar:
itilmiş oldukları "yamyamlığı" önlemek için kuyrukları ve dişleri kesilir,
her biri kendine has bir kişiliğe sahip olmasına rağmen, ayırt edilmeleri için kulaklarından parça koparılır veya etiket zımbalanır.
Yavrular 3 ila 5 hafta yaşlarındayken annelerinden koparılırlar.
Çoğunu bekleyen son, yaklaşık 5 ay sonra katledilmektir.
Büyüdükçe, hazırlama bölmelerine alınırlar; dışkılarının içinde sıkış tıkış tutulurlar.
Bazı dişi domuzlar, üreme döngüsüne anaçların yerine koyulmaları için alınırlar;
yüksek sayıda yavru doğurabileceği algılanan dişi domuzlar seçilir.
Çoğu domuz çiftliğinde, doğal çiftleşme yerine suni dölleme kullanılır;
bu yöntemle, tek bir erkek domuz zorla kullanılarak 30 ila 40 dişi domuz zorla döllenir.
Erkek domuzlara zorla mastürbasyon yapılarak spermleri toplanır,
ve domuz leyleği diye adlandırılan bir kateter ile sperm anaç domuzlara zorla sokulur.
Erkekler, dölleme öncesinde dişilerin bedenini uyarmak için hâlâ fiziksel olarak kullanılır;
ancak çiftleşmeleri engellenir.
Hamile olduğu doğrulandığında, anaç domuz iki tip kapalı depo sisteminden birine alınır;
ve 16 haftalık gebelik süresinin tamamında orada tutulur.
Anaç domuz kabinleri, anaç domuzların tek başına tutulduğu kafeslerdir;
tıpkı doğum kasasında olduğu gibi, anaç domuzlar burada da
yalnızca bir veya iki adım ileri ya da geri atabilirler, ve arkaya dönemezler.
Avustralya'da çiftliklerin çoğunluğunda kademelice kaldırılmaya başlanmış olsa da,
anaç domuz kabinleri hâlâ tamamen yasaldır, domuzları bu kabinlere kapatmanın cezası yoktur;
5 günlük gönüllü sınırı aşan çiftliklere bile ceza uygulanmaz.
Bu, Avrupa Birliği'ndeki anaç domuz kabinlerine yönelik görünürdeki "yasağa" benzer;
bu "yasak", her gebelikte bu kabinlere kapatmaya 4 haftaya kadar izin verir.
Seçim şansı verilirse, tuvaletlerini
yedikleri ve uyudukları yerden uzakta yaparlar.
Doğal Davranışlarının Engellenmesi ve Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk, domuzları ağır bir psikolojik çöküntüye sürükler.
Bunun alternatif yolu olan grup depolamada ise,
hamile domuzlar beton bölmelere tıkıştırılırlar;
Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk yaşadıkları için, burada da agresifleşmeye de itilebilirler.
Zemindeki boşluklardan atık sistemine düşenler,
açlığa veya atık nehrinde boğulmaya terk edilir.
Doğum yapmalarına bir hafta kala,
doğum kasası kafeslerine alınırlar
ve sonraki 4 ila 6 hafta boyunca orada tutulurlar.
Egzersiz yapamadığı için, kasları o kadar zayıflar ki;
ayağa kalkmakta veya yatmakta bile zorlanmaya başlar.
Kas kaybını azaltmak için, günde en az bir kez anaç domuz ayağa kalkmaya zorlanır.
Doğal olmayan ortam ve sert zeminlerden bedeninde bası yaraları oluşur.
Organ sarkmaları ve enfeksiyonlar da oluşur,
tekrarlanan doğumlar ve doğal olmayan koşullar yüzünden.
Bu durum kısmi felç olmasına da yol açabilir,
bu da kafesin önündeki yiyeceğe ve suya ulaşmasını bile engeller,
kafesin içinde hayatını kaybetmesiyle de sonuçlanabilir.
Anne, yavrularının hastalanmalarını ve ölmelerini çaresizce izler;
ya da yavruları ondan koparılıp götürülene kadar, sakat bırakılıp merhametsizlik görmelerini.
Anne domuz, iki yıl boyunca bu döngüye dört kez katlanmaya zorlanır;
yerine başka biri getirilip, katledilmeye gönderilene kadar;
ya da tesisde öldürülüp atılana kadar.
"Serbest gezen olarak üretilmiş" terimi, sadece dışardaki barakalarda doğmaları anlamına gelir,
hayatlarının geri kalanında depolarda tutulurlar;
diğer çiftliklerdeki domuzlar gibi, Doğal Davranışları Engellenir ve Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk yaşarlar.
Atıkları içinde dizlerine kadar batmış haldeyken.
10 ila 12 yıl yaşayabilecekken, çoğu domuz yalnızca 5 ila 6 aylıkken öldürülür;
çiftlikte nakliye kamyonlarına tıkıştırılıp,
"mezbaha" denilen katliamhanelere götürülürler,
yiyecek ve su olmaksızın, aşırı sıcağa ya da soğuğa karşı koruma olmaksızın.
Katliamhanelerde, beton veya metal olan bekletme bölmelerinde tutulurlar;
genellikle bir gece boyunca, yine yiyeceksiz ve kısıtlı ya da hiç su olmadan.
Sabah olduğunda öldürme alanına zorla itilirler,
sıklıkla elektrikli dürtücü kullanılarak.
Avustralya'da domuzları etkisizleştirme ve öldürmedeki en yaygın yöntem;
tüm büyük domuz katliamhanelerinde kullanılan,
en "insancıl" ve verimli seçenek olarak sunulan,
karbondioksit gazı odasıdır.
Döner bir kafes, bilinçleri tamamen yerinde olan domuzları ikili ya da üçlü gruplar halinde
yüksek konsantrasyonlu gazın içine indirir,
bu gaz; gözlerini, burun deliklerini, sinüslerini, boğazlarını ve ciğerlerini yakmaya başlar,
aynı anda da onları boğmaya başlar.
Daha düşük karbondioksit konsantrasyonları, görece olarak daha az acı ve strese neden olurdu;
ancak domuzların bilincini kaybetmesi çok daha uzun sürerdi,
ekonomik olarak sürdürülemez olurdu ve daha uzun süre maruz kalırlardı.
Anaç domuzlar ise gaz odalarına teker teker gönderilir,
Büyüklükleri nedeniyle gaz onlarda daha az etkilidir,
bazıları odadan bilinci yarı yerindeyken çıkar;
bu durumda ek olarak elektrik şoku da uygulanabiliyor.
Odanın diğer tarafına atılan domuzların,
boğazları kesilir ve kanları akıtılır.
Daha küçük katliamhanelerde kullanılan elektrikle sersemletmenin
başarısız olma ihtimali çok daha yüksektir.
Amper ayarında, cihazın konumunda veya uygulanan süredeki en ufak bir sapma,
veya boğazı kesilmeden önce geçen süredeki en ufak bir sapma;
yalnızca domuzun felç olup hareket edememesine yol açar,
bu durumdayken hâlâ acı hissedebilir.
Ya da kanı akarken bilinci yerine geri gelir.
Göz kırpma ve ritmik nefes alma, bilincin yerinde olduğuna dair güçlü göstergelerdir.
Birer birer, birbirlerinin gözü önünde öldürülürler.
Sabit milli travma tabancası, daha küçük katliamhanelerde kullanılan diğer alternatiftir.
Nüfuz eden türü, hayvanın kafatasından içeri bir mil ateşler
ve beynine kalıcı hasar verir,
bilincini geri kazanmasını teoride engeller.
Nüfuz etmeyen türü ise tıpkı bir çekiç gibi küt kuvvet travması uygular.
Etkili bir sersemletme, tabancanın uygun açıyla uygun noktaya konumlandırılmasını gerektirir;
bunu yapmak, eğer başı zapt edilmediyse sık sık zordur.
Diğer domuzların kendilerinden önce öldürüldüğünü gördükleri,
ve yerdeki kanın kokusunu alabildikleri için,
devirme hücresine girmeyi istemezler, korkarlar.
Sabit milli travma tabancası, anaç domuzlar gibi daha büyük hayvanlarda daha da az etkilidir.
Onlar için alternatif olarak tüfek kullanılabiliyor.
Bu durumda, uygun noktayı tam isabet ettirmek daha da zordur.
Kanları akıtıldıktan sonra, domuzlar haşlama tanklarına atılır;
bu suda derileri yumuşar ve kılları sökülür.
Tam olarak sersemletilip öldürülmemiş olanlar, sonunda bu suda boğularak ölürler.
Atık ürün olarak adlandırılan deriler, kemikler, toynaklar, bağırsaklar ve yağlar,
domuz yağına dönüştürülmek üzere hayvansal atık işleme tesislerine taşınır;
bu yağ yiyeceklerde, sabunlarda, yağlayıcılarda ve biyoyakıtta kullanılabilir.
ya da jelatin gibi ürünlere dönüştürülür.
"Yabani" domuzlar, Avustralya'ya Birinci Filo ile getirilmiştir,
ve şu anda ülkenin yaklaşık %40'ına yayılmış durumdadırlar,
çoğunlukla Queensland ve New South Wales'te.
"Köpeklerle domuz avı", avcıların zorla ve agresifçe "eğittikleri" köpekleri salmasıdır;
canlı domuzları takip etmek, kovamak, parçamak
yere sermek,
avcı gelip bıçakla öldürene kadar tutmak üzerine agresifçe "eğitilmişlerdir."
"Yabani" domuzlar, "zararlı" hayvan olarak adlandırılıyor olsa da,
avcıların milli parklara "yabani" domuz yavruları bırakması nadir görülen bir durum değildir;
sonrasında geri dönüp avlamak için.
"Yumurtacı" tavuklar için hayat, kuluçkahanede başlar.
"Damızlık" kuşlardan alınan yumurtalar,
31 gün boyunca depolanır, yapay kuluçka ortamında tutulur ve çatlatılır.
Erkek ve dişi civcivler, ayrı taşıma bantlarına ayıklanır.
Avustralya'nın en büyük kuluçkahanesinde, genetikleri değiştirilmiştir;
bu değişim ile erkeklerin bedenleri dişilerden farklı bir renkte olmuştur,
bu sayede daha hızlı ayıklanırlar.
Tek başlarına yumurta üretemeyecekleri,
ve bedenleri için üretilen tavuklardan farklı ırkta oldukları için,
erkek civcivler "atık ürün" olarak görülür;
tıpkı "kusurlu" olarak veya zayıf olarak görülen dişiler gibi.
Hayatlarının ilk gününde, sağlıklı dişilerden ayrı banda ayrılırlar
ve öğütücü adı verilen endüstriyel bir parçalayıcının içine gönderilirler.
Bu uygulama yasaldır ve RSPCA tarafından "insancıl" olan yöntem olarak adlandırılır.
Daha küçük kuluçkahanelerde karbondioksit gazı kullanılabilir,
ya da civcivleri basitçe plastik torbalarda boğabilirler.
Tüm ticari yumurta çiftlikleri;
ister kafesli, ister kapalı kümesli, ister "serbest gezen", ister "organik", ister RSPCA onaylı olsun
erkek civcivlerin öldürülmesini içerir.
Avustralya'da yılda yaklaşık 12 milyon "yumurtacı" tavuk civcivi öldürülüyor.
Bu esnada sağlıklı dişiler ise acı verici gaga kesme makinelerine gönderilir.
Bu esaret koşulları, onları birbirine zarar vermeye itebilir;
bunun yol açacağı üretim zaiyatını önlemek için gagaları kesilir.
Daha sonra civcivler kasalarda istiflenirler ve piliç hazırlama çiftliklerine götürülürler.
burada 4 ay boyunca, yani yumurtlamaya başlayana kadar tutulurlar.
Çok az sayıda erkek, öğütücüden esirgenir;
küçük bir grup seçilmiş dişiyle birlikte "damızlık" olarak "hizmet etmeleri" için.
"kuluçkahane için" döllenmiş yumurta sağlarlar.
Diğer tavuklar ise, ülke çapındaki yumurta çiftliklerine gönderilir.
Avustralya'da herhangi bir zamanda bulunan 18 milyon "yumurtacı" tavuğun yaklaşık üçte ikisi,
batarya kafeslerinde hapsedilir.
Her bir depoda 100.000'e kadar tavuk tutulabilir ve her bir kafeste 4 ila 20 arası tavuk hapsedilir;
her bir tavuğa ayrılan zemin alanı, bir A4 kağıdından daha küçüktür.
Doğal Davranışları Engellenir, ve Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk yaşarlar.
Toz banyosu yapmak, tünemek ve yiyecek aramak doğal davranışlarından bazılarıdır.
Onlarca yıldır uygulanan genetik manipülasyon ve seçici üretim yüzünden,
neredeyse her gün yumurtlarlar; bu, yılda toplam 330 yumurtaya kadar ulaşır.
Oysa ki, bir "yabani" tavuk yılda yalnızca 10 ila 15 kez yumurtlardı.
Büyüdükçe, Doğal Davranışlarının Engellenmesi ve sık yumurtlamaları
sağlıklarını ciddi bir şekilde bozar; tüm tüyleri kademeli olarak dökülür
ve aneminin de belirtisi olacak şekilde ibikleri giderek soluklaşır.
Kafeslerin içinde hayatlarını kaybetmeleri yaygındır,
ve ölümleri, tesislerin büyüklüğü nedeniyle uzun süre fark edilmeyebilir;
hayatta kalan tavuklar, diğer tavukların çürüyen cesetlerinin üstünde hayatta kalmaya zorlanır.
Bazı yeni kafes sistemlerinde, dışkı kafeslerin altındaki taşıma bantlarında toplanır;
daha eski kafes sistemlerinde ise toplanmayıp birikir.
Kafeslerden kaçmayı "başaran" kuşlar, bu dışkı çukurlarında ölmeye terk edilir.
18 ay yaşına geldiklerinde, yani kafeste bir yıldan uzun süre hayatta kaldıktan sonra;
yumurta üretimleri ciddi oranda yavaşlar, "tükenmiş" tavuk olarak adlandırılırlar.
Bu durumda "nüfus seyreltilirler": kafesten çekilip çıkarılır, kasaya tıkıştırılırlar.
Bu taşıma işlemi sık sık kemiklerinin kırılmasına yol açar.
Gazla öldürülüp gömülürler, ya da bedenleri sanki birer atıkmış gibi işlenir;
Ya da katliamhaneye gönderilirler ve yerlerine 4 ay yaşındaki tavuklar koyulur.
2016 yılına kadar,
neyin "serbest gezen" tavuk yumurtası olarak adlandırılacağına dair ulusal standart yoktu.
Artık, "serbest gezen" tavuk yumurtası çiftlikleri, bir maksimum dış mekan yoğunluğuyla sınırlı:
bu sınır, hektar başına 10.000 tavuk, yani metrekare başına bir tavuk içermektir;
oysa ki hâlâ zamanlarının çoğunu büyük depolarda sıkış tıkış geçirirler.
Tavuklar doğal olarak gagalama düzeni adı verilen sosyal bir hiyerarşi kurar ve bu düzende yaşarlar,
ancak bu düzende yalnızca 100 kadar diğer tavuğu tanıyabilirler.
Binlerce kuşun bulunduğu depolarda ya da çevrili arazilerde,
bu gagalama düzenini sürdüremiyor oluşları kaosa yol açar.
Bu kaosta daha zayıf olan kuşlar kaçamayıp hırpalanabilirler.
Hastalık hızla yayılır:
2013 yılında, New South Wales'te bir "serbest gezen" tavuk yumurtası çiftliğinde,
bir kuş gribi salgını yaşandı; salgının "yabani" ördeklerden bulaştığına inanıldı,
bunun üzerine sayıları 400.000'den fazla olan "çiftlik" tavuğu öldürüldü.
"serbest gezen" tavuk çiftliklerinin büyüklerinin çoğunun aynı arazide kafesli çiftlikleri de bulunur,
ve her iki çiftlikten de gelen yumurtalar aynı paketleme deposuna gider.
Yumurta Kurumu verilerinin, 2009 yılındaki analizi; "serbest gezen" tavuk yumurtalarının,
her altı tanesinden birinin kafesteki ya da kapalı kümesteki tavukların yumurtası olduğunu gösterdi.
Tıpkı kafesli çiftliklerde olduğu gibi,
"serbest gezen" tavuklar da henüz 18 ay yaşındayken katliamhaneye gönderilir;
bu süre, onların 10 yıllık doğal yaşam sürelerinden çok daha kısadır.
Katliamhanede, tavuklar hareketli bir hatta baş aşağı asılırlar.
Onları şoklayan elektrikli bir suya batırılırlar,
ardından boğazları otomatik bir bıçakla kesilir;
ancak eğer kafalarını kaldırırlarsa, elektrikli sudan kaçabilirler;
bu durumda, bilinçleri tamamen yerindeyken bıçakla yüzleşirler.
ve en sonunda hattın ilerisindeki haşlama tankında boğularak ölürler.
Katledilen tavukların cesetleri, büyük ölçüde daha düşük kaliteli tavuk eti ürünlerine dönüştürülür;
kıyma gibi, ya da "evcil" hayvan mamalarında kullanılabilen tavuk unu gibi ürünlere.
Ya da "çiftlik hayvanları"na geri yedirilir.
Bedenlerindeki et için üretilen ve "etlik" piliç olarak adlandırılan tavuklar,
"yumurtacı" tavuklardan daha iri bir ırktır;
bedenleri, hızlıca devasa boyutlara ulaşacak şekilde insan müdahalesiyle "tasarlanmıştır".
Kısa yaşamları,"etlik" piliç kuluçkahanesinde başlar.
Bu sistemin bu endüstrisinde hem erkekler hem de dişiler kullanılsa da
bu kuluçkahanelerde de öğütücü kullanılır
veya gaz odaları kullanılır;
zayıf veya "kusurlu" görülen, bu sisteme dayanamayacakları için tüketicinin tercih ettiği etin bedenlerinden elde edilemeyeceği öngörülen kuşları öldürmek için.
Hayatta kalan bir gün yaşındaki civcivler, "etlik" piliç kilolandırma çiftliklerine götürülür.
2016 yılı itibarıyla Avustralya'da 530 "etlik" piliç çiftliği bulunuyordu;
bu çiftlikler, herhangi bir zamanda, toplamda yaklaşık 90 milyonluk bir kuş nüfusunu içerir.
Her depo, kırk bin ila altmış bin kuş nüfusunu içerir.
Buradayken, ilk haftalarında %4 ila %6 hayatlarını kaybetme oranları normal kabul edilir;
yaklaşık olarak, bir depoda, bir günde 200 ila 500 civciv hayatını kaybeder.
Bu civcivlerin çoğunluğu ölmüşken bulunur;
zayıf veya yaralı görülen civcivler ise, ya öldürülür ya da hayattayken dışarı atılır.
Büyüdükçe, depodaki alanlarını hızla doldururlar;
ve dışkı birikintisi üzerinde hayatta kalmaya zorlanırlar.
Hayatlarını kaybetme oranları azalır, ancak hâlâ düzenli olarak ölenler olur.
Depolardan çok da uzakta olmayan bir yerde, cesetleri yığılır ve kompost yapılır.
Seçici üretim, doğal olmayan ortam ve yoğun kalabalıktan dolayı hareketsizlik,
yapay aydınlatma, ve bedenlerinin yem emilimini artıran antibiyotik kullanımı;
modern "etlik" piliçlerin bedenlerini,
elde edilmek istenen et kütlesi olan 3 kilograma sadece 35 günde çıkmaya zorladı.
Bu, 96 günde çıkabildiği 2 kilogramlık doğal sınırına kıyasla çarpıcı bir artıştır.
Bedenlerindeki bu aşırı fiziksel baskıyı kaldırmakta büyük zorluk çekerler;
bu durum iskelet, kalp ve metabolik hastalıklarını da yaygın hale getirir.
Katliamhaneye kadar hayatta kalabilenlerin %90'ı, tespit edilebilir düzeyde yürümekte zorluk çeker.
Depolar 5 ila 7 haftalık döngü boyunca temizlenmez;
bu da derilerini tahriş edebilen ve yakabilen yüksek konsantrasyonda amonyağa yol açar,
solunumlarının engellenmesinin sebeplerinden biri de budur.
RSPCA onaylı etiketi ile satılan tavukların,
tutuldukları depolara ortadan geçen bir tünek koyulur;
bunun dışındaki koşullar ve süreç aynıdır.
"Nüfus seyreltme" işlemi, düşük ışık koşulları olan gece yarısında;
kuşların görece sakin olduğu ve neler olduğunu tam göremediği zamanda yapılır:
genellikle elle yakalanırlar,
ve plastik kasalara tıkıştırılırlar;
kasalar forkliftle kamyonlara yüklenerek katliamhaneye taşınır.
Tıpkı "yumurtacı" tavuklar gibi, "etlik" tavuklar da bacaklarından baş aşağı asılırlar.
ardından elektrikli suya batırılırlar.
başını kaldırıp elektrikten kaçabilenler, bilinçleri tamamen yerindeyken ilerletilirler;
ve boğazları dönen bir bıçakla kesilir.
ilk bıçaktan kaçabilmiş olan kuşlar, elde bir bıçakla beklenir.
"Çiftlik" hindilerine, seçici üretim uygulanarak
bedenleri o kadar irileştirilmiştir ki, artık doğal yollarla çiftleşemezler;
bu sistemin hindileri kullanan endüstrisi, artık yapay döllemeye bağımlıdır.
Görüntüler, bir "serbest gezen" hindi çiftliğinde çekilmiştir;
Avustralya'daki sayısı az olan
hindi kuluçkahanelerinde standart uygulamadır.
Son derece meraklı kuşlardır, ve tıpkı "etlik" piliçler gibi büyütülürler.
Her bir depoda 10.000 ila 14.000 arası hindi tutulur,
bu, altı tane hindinin bir metrekare alanda kalmak zorunda bırakılması demektir.
Genetik müdahaleler, ve bedenlerinin yem tüketimini artıran yapay aydınlatma;
bedenlerini, doğadaki "yabani" hindilerinkinden iki kat hızlı kilo almaya zorlar.
Bedenleri, hızla bacaklarının taşıyamayacağı kadar ağırlaştırılır.
Dışkı içinde hayatta kalmaya zorlanırlar, yeni yaraları hızla enfekte olabilir.
Büyüdükçe, hayatını kaybetme sıklıkları artar:
dişi hindilerin, depolardaki 12 haftalık hayatlarının sonlarında
hayatını kaybetme sıklıkları ortalama %3 ila %5'e yükselirken;
erkek hindilerin ise, depolardaki 16 haftalık hayatlarının sonlarında %10 ila %12 ye yükselir.
Ölmüş kuşların cesetleri toplanır, ve sanki bir çöpmüş gibi atılır.
Hayatta kalabilenler, katliamhaneye götürülürler.
Yumruklanıp, tekmelenip, dövülürlerken;
katliam hattında bacaklarından baş aşağı asılırlar.
Daha küçük katliamhanelerde, bireysel öldürme konileri kullanılabiliyor.
Avustralya'da her yıl 4 ila 5 milyon hindi katledilir,
hindi cesetlerinin çoğu yılbaşı civarında satın alınıyor ve tüketiliyor.
Cesetleri yılın geri kalanında, hatta bazen yıllarca, dondurulmuş olarak bekletilirler.
"etlik" piliçlerde olduğu gibi, ördek kuluçkahanelerinde de öğütücü kullanılır;
zayıf veya "kusurlu" görülen, bu sisteme dayanamayacağı öngörülen ördekler için.
Ördek üretimi, "etlik" piliç ve hindi üretimiyle pek çok benzerlik taşır.
Hayatlarının ilk gününde kuluçkahaneden getirilen yavruların
bedenleri, 7 hafta süren hızlandırılmış bir kilolandırmaya maruz bırakılır
diğer binlerce ördekle birlikte.
Nadiren temizlenen, yaygın olarak hastalandıkları ya da hayatlarını kaybettikleri depolarda tutulurlar.
Ördekler, doğal yaşam alanı su olan hayvanlardır; doğaları gereği bacak ve uyluk eklemleri zayıftır,
çünkü doğada vücut ağırlıklarını uzun süre taşımaları gerekmez.
Yüzebilecekleri suyu doğada bulduklarında, ördekler uzun süre suda süzülürler;
bu da bedenlerindeki kasları ve iskeletleri üzerindeki baskıyı hafifletir.
Ancak, yüzebilecekleri sudan mahrum bırakıldıklarında;
—ki Avustralya'daki "serbest gezen" etiketliler dahil çoğu çiftlikte mahrumdurlar—
narin bacaklarıyla tüm vücut ağırlıklarını 7 hafta boyunca taşımaya zorlanırlar,
—ki üretim için kullanılan ördeklerde bu süre daha uzundur—
topallık, eklem çıkıkları ve kemik kırılmalarına yol açan sebeplerden biri de bu durumdur.
Bedenlerini daha hızlı ve iri büyümeye zorlayan seçici üretim,
hâlâ bir yavruya ait olan iskelet yapılarının
henüz gelişememiş oluşuyla birlikte;
zaten zayıf olan bacak ve uyluk eklemlerinin üzerindeki baskıya dayanamazlar.
Başlarını daldırmaya uygun olan su olmadığından
gözlerini, burun deliklerini ve tüylerini temiz tutamazlar;
bu durum, hasta veya kör olma risklerini artırır.
Dışkılarının içinde kalmaya zorlanmaları, ve bunun yol açtığı yüksek amonyak;
ayaklarında acı verici yanıklara neden olabilir, yaralarını ve zedelenmelerini şiddetlendirir.
Bu doğal olmayan ortam koşulları ve aşırı kalabalık;
genellikle denge kaybı ile baş ve boyun titremesi görüldüğü nörolojik hastalıklara yol açarken
bunu felç, nöbetler, koma ve ölüm takip eder.
Hasta veya yaralı ördekler bulunduğunda,
boyunları kırılarak öldürülürler.
49 günün ardından kasalarda toplanıp
kamyonlarla katliamhaneye gönderilirler.
Çok sayıda ördek yoldayken hayatını kaybeder.
Tıpkı tavuklar ve hindiler gibi,
ördekler de katliam hattında bacaklarından baş aşağı asılırlar.
Elektrikli su, burada da, her zaman etkili olmaz;
birçok kuşun boğazı, bilinçleri yerindeyken kesilir
ve sonunda kan kaybından ya da haşlama tankında boğularak can verirler.
2018 yılı itibarıyla, Avustralya'daki üç eyalette,
"yabani" ördeklerin eğlence için vurulması zulüm gerekçesiyle yasaklandı.
Ancak Victoria, Güney Avustralya ve Tazmanya'da;
her yıl açılan av sezonunda yasal kalmaya devam etmektedir.
Victoria'da suda yaşayan kuşların nüfusu istikrarlı bir şekilde azalmış,
2017'de son 34 yılın en düşük seviyesine inmiştir.
Yine de bu av, sulak alanların çevresindeki kırsal topluluklarda
ticari kazancın artacağı gerekçe gösterilerek
ve avcıların hissettiği genel zevk ile tatmin uğruna sürdürülmektedir.
Bilgisayar simülasyonu tahminleri ve kurtarıcıların sulak alanlardaki gözlemleri;
ördekleri silahla vuranların, ördekleri en az öldürüp yakaladıkları kadar
yaralı ve yakalanmamış halde bıraktığını da göstermektedir.
Binlerce ördek, tedavi edilmemiş yaralarla acı çekmeye veya ölmeye terk edilir.
Buna ek olarak, türü yasal olan korunan pek çok türden kuşun cesedi,
—sayısı az ve nesli tükenmekte olan çilli ördek gibi—
av sezonu boyunca sulak alanlarda bulunmuştur;
Silahlarla vuranlar, ya ateş etmeden önce türü teşhis edememiş
ya da umursamadan ateş etmiştir.
Tüm dünyadaki, gıdık ve diğer kuş tüylerinin yaklaşık %80'i;
ceket, uyku tulumu ve yorgan gibi ürünlerde kullanılmaktadır, ve Çin'den gelir;
ördeklerin ve kazların canlı canlı yolunması hâlâ yaygındır.
Tüyleri kuşlardan sökülüp koparılır, bu esnada çok acı çekerler.
Ve geride açık, kanlı yaralar kalır.
Bu süreç, kuşlar katledilmeden önce defalarca tekrarlanır.
"Sorumlu Tüy Standardı" sertifikasına sahip olduğunu iddia eden tedarikçilerde bile
hayattayken yolundukları tespit edilmiştir.
Sonuç olarak Avustralya'da veya başka bir yerde, kuşların çalınmış tüylerinin
bu çiftliklerden gelip gelmediğini tespit etmek mümkün değildir.
Tıpkı insanlar gibi, inekler de annelik duyguları çok güçlü varlıklardır;
yavrularıyla derin bağlar kurarlar,
ve bedenlerinin süt üretmesi için doğum yapmaya mecburdurlar.
Süt çiftliklerinde, bu süt akışını sürdürmek için her yıl zorla hamile bırakılırlar.
Genellikle doğal çiftleşme yerine yapay dölleme kullanılır;
bu işlem, boğadan zorla alınan sperm enjekte edilirken
ineğin rahim ağzının sabitlenmesi için, bir kolun anüsüne zorla sokulmasıyla yapılır.
Yavrular, doğduktan sadece saatler sonra annelerinden koparılır;
böylece, insan sağlığı için gerekli olmayan ve inek yavrularının hakkı olan o süt, tüketiciye satılır.
Ayrılığın ardından gelen günlerde,
anneler yavrularını arayarak gece gündüz feryat ederler.
Günlerce, hatta haftalarca yas tuttukları bilinmektedir.
Erkek yavrular, süt üretemeyecekleri için;
bu sistemin süt endüstrisinde, ya "işe yaramaz" ya da "et hammaddesi" konumundadırlar.
Ya 5 gün tecrit edildikten,
ya da tüketicinin tercih ettiği et bedenlerinden elde edilebilene kadar aylarca tecrit edildikten
sonra katliamhaneye gönderilirler.
Hayatlarının son 30 saatinde, yiyecekten mahrum bırakılabiliyorlar.
Aç, ne olduğunu anlayamayan, sevgiye muhtaç bir halde;
yakında öldürülecekleri katliamhane bölmelerinden,
annelerini arayıp feryat ederler.
Travma tabancasından kaçanlar, veya etkili şekilde sersemletilemeyenler
bilinci yerindeyken öldürülürler.
Yalnızca Avustralya'da bile, katledilen erkek yavruların sayısı
her yıl yaklaşık 700.000'dir.
O "et hammaddesi" sürecine sokulmayan, yani aylarca tecrit edilmeyen,
erkek yavruların çok az sayıdaki bir kısmı ise süt danası eti için haftalarca tecrit edilir.
Dişi yavrular da tecrit edilirler,
süt yerine kullanılan yapay tozla beslenirler;
nihayetinde, kendileri de zorla hamile bırakılarak bu döngüye dahil edilirler.
Günde 2 ila 3 kez, bedenleri süt üretebilenler sağım deposuna itilirler
ve bedenleri sağım makinelerine bağlatılır.
Doğal koşullarda, 20 yıla kadar yaşayabilirler;
Süt çiftliklerinde ise, yalnızca 4 ila 8 yıl dayanabilirler.
Bedensel olarak çökenler "yıkılan" diye adlandırılır;
sürekli zorla hamile bırakılmaları, yavrularından koparılmaları, doğalarından 10 kat daha çok süt verme yükü,
ve Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk yaşamaları onları bedensel ve ruhsal çöküşe sürükler.
Bedensel olarak henüz çökmemiş olanlar da; ya bedenlerinin süt üretimi yavaşlayınca
ya da devam edemediklerinde katledilirler.
Bu sistemin sığır eti endüstrisinde de, yapay dölleme doğal çiftleşmeye tercih edilir.
"Et hammaddesi" konumundaki yavrulara çeşitli cerrahi işlemler anestezisiz yapılır:
boynuzları köreltilir veya kesilir;
kulaklarına etiketler zımbalanır;
hadım edilirler,
ya bıçakla ya da halkalama denilen uygulamayla,
bu uygulamada testislerinin tabanına sıkıca lastik bir bant geçirilir,
testislerindeki kan akışı kesilir ve nihayetinde çürüyüp düşer;
ve kızgın demirle dağlanarak damgalanırlar.
Hastalananlar, genellikle uygun tıbbi müdahale görmezler ve durumları hızla kötüleşir.
Antibiyotikler, bazı büyüme verimi artırıcılar, vitaminler, kimyasal yem katkıları gibi ilaçlar
ve hamileliği sürdürtmek için progesteron enjekte edilir;
veya vajinal yolla sokulur,
veya ağızdan.
Bu işlemlerde, ve ayıklama ya da hamilelik kontrolü gibi diğer rutinlerde;
sığırlar, avludan zorla itilerek geçirilir
ve sıkıştırma kapanı adı verilen bir zapt etme hücresine sokulup, bireysel müdahale uygulanır.
Tamamı tüketici tercihi var olduğu için üretilen sığır etinin,
Avustralya'da %40'ı ve süpermarketlerinde satılan %80'i;
hayatlarının son %10 ila %15'ini, çorak besi alanlarında
tıkıştırılmış halde geçirmeye zorlanan
ve 18 ay yaşındayken katledilmeden önce, tahılla şişirilen sığırlardan elde edilir.
Umutsuzca kaçmaya çalıştıkları devirme hücresine girmeye zorlanırlar.
İnekleri sersemletmede en yaygın yöntem sabit milli travma tabancasıdır.
Ancak özellikle küçük tabancalar, böyle iri hayvanlarda genellikle etkisiz kalır;
acı çekmelerine ve hareketlerinin kısıtlanışına neden olur, ama bilinçlerini kaybetmezler.
Tüfek, daha az yaygın bir alternatiftir.
Kendilerinden öncekilerin sersemletilmesine,
öldürülmesine ve bazen parçalanmasına tanık olmalarının yanı sıra;
çoğu durumda, yan odadan gelen seslerle kendi sonlarını dinlemeye de zorlanırlar.
Katledilenler içindeki hamile olan ineklerin, karnındaki yavrulardan alınan kan;
fetal sığır serumu olarak adlandırılır,
ilaç endüstrisi için değer taşır
ve litresi yaklaşık 600 dolara satılır.
İneklerin ve o erkek yavruların derileri, deri ürünlerine dönüştürme için tabakhanelere yollanır;
ve bunun çoğunluğu yurt dışına ihraç edilir.
Derinin, et endüstrisinin
sadece bir yan ürünü olduğu ve "israfı azaltmak" için üretildiği yönünde yaygın bir yanılgı vardır.
Bunun bir eş ürün olduğunu söylemek çok daha doğrudur;
öyle ki bazen etten bile daha değerli görülür;
bu, bazen daha fazla hayvanın
bedenindeki eti için değil, derisi için öldürülmesine yol açabiliyor.
Ayakkabı, çanta ve diğer aksesuarlarda kullanılan ucuz deriler;
Avustralya, Amerika ve Avrupa'ya
Hindistan ve Bangladeş gibi gelişmekte olan ülkelerden ithal edilir.
İnekler, Hindu inancında kutsal kabul edildiğinden;
Hindistan'ın 29 eyaletinin 24'ünde kesilmeleri yasadışıdır.
Derileri için yasalca katledilebilmeleri amacıyla;
yüzlerce hatta binlerce kilometre yol katettirilerek,
yasağın olmadığı beş eyaletten birine veya sınırdan Bangladeş'e götürülürler.
Güzergaha ve hayvanların sayısına bağlı olarak, –ki bazen binlerce hayvan gönderilir–
bu sürecin büyük kısmı zorla yürüterek yaptırılır.
Hazırlık aşamasında, birçoğunun ayaklarına nallar çakılır;
ve burunlarından ipler sıkıca geçirilir.
Tükenmiş, aç ve susuz halde, birçoğu yol kenarına yığılıp kalır;
burunlarındaki ipler çekilerek veya kuyrukları kırılarak ayağa kalkmaya zorlanırlar,
sopalarla dövülürler, veya gözlerine acı biberler sürülür.
Yolculuğun geri kalanında, kamyonlara tıkıştırılıp indirilirken;
boynuzları birbirine batıp parçalar, ve kemikleri sıklıkla kırılır.
Katliamhanede, birbirlerinin gözü önünde öldürülürler;
önceden sersemletilmezler.
Bazıları canlı canlı yüzülür.
Yüzülen deriler,
kansere veya deri hastalıklarına yol açtığı bilinen zehirli kimyasallara batırılır;
ve bu işlem sıklıkla çocuklara da yaptırılır.
Rodeoların temel mantığı;
daha güçsüz ve savunmasız varlıkların fiziksel kontrolü ve üzerlerinde tahakküm kurulmasıdır.
Buzağılar, danalar ve boğalar;
izleyicilerin eğlencesi uğruna fiziksel olarak kışkırtılırlar.
Avustralya'da her yıl yaklaşık 240 rodeo düzenlenir.
Kişilikleri gereği normalde uysaldırlar; ancak kuyrukları bükülür,
elektrik şoku uygulanır,
ve sahne arkasında diğer fiziksel istismarlara maruz kalırlar.
Bunun yanı sıra, karın bölgelerinde sıkı kayışlar ve metal mahmuzlar kullanılır;
onları çifte atmaya zorlamak, ve vahşi görünmelerini sağlamak için.
Şiddet ve risk, eğlenceli görülen bir şovun "ayrılmaz parçaları" olduğundan,
sakatlanmaları kaçınılmazdır.
Buzağı ve dana yakalama; dehşet içinde kaçmaya çalışanların,
kementle yakalanmasını, ve aniden, şiddetle sarsılmasını içerir.
Bu durum, sıklıkla; ezilmelere, uzuv, boynuz ve hatta boyun kırılmalarına,
bağ yırtılmalarına, iç kanamaya ve deri altı doku hasarına yol açar.
"Kış kuzulaması" uygulaması,
koyunları kış aylarında doğum yapacakları şekilde zorla hamile bırakmaktır;
böylece kuzular, otlakların en verimli olduğu bahar aylarında sütten kesilir.
Bu, kuzuların daha hızlı büyümesini sağlarken;
10 ila 15 milyon yeni doğmuş kuzunun —yani yaklaşık her dört kuzudan birinin—
doğumdan sonraki 48 saat içinde şiddetli soğuktan ölmesine yol açar.
Koyun üreticileri için bu durum;
sıcak aylarda doğum yaptırmanın yol açacağı yüksek yem maliyetinden daha sürdürülebilirdir.
Avustralya'da üretilen yünün yaklaşık %80'inin elde edildiği Merinos ırkına,
kırışık bir deriye sahip olması için seçici üretim uygulanmıştır;
bedenlerinin fazla yün üretmesi sağlanmıştır,
sinek larvalarına karşı daha savunmasız hale getirmiştir.
Kirlenmeyi ve larva riskini azaltmak amacıyla, yaza kadar hayatta kalabilen kuzuların
kuyrukları ya kısaltılır ya da tamamen kesilir.
Ve genelde Avustralya'da Mulesing işlemi de uygulanır;
kalçaları ve kuyruk tabanlarının etrafındaki deri
metal makaslarla kesilip atılır.
eğer kuzular 6 ay yaşından küçükse,
bunu ağrı kesicisiz yapmak yasaldır.
Koyun kırkıcıları saat başına değil, kırktıkları beden sayısınca ücret alır;
bu yüzden hıza, hassasiyetten daha çok önem verilir;
resmi bir eğitim veya akreditasyon şartları yoktur.
Birkaç yıl sonra, bedenleri ekonomik olarak uygun yün üretememeye başladığında
katledilmeye gönderilirler ve cesetleri koyun eti olarak satılır.
Bedenlerindeki et için üretilen kuzular ise 4 ila 12 aylıkken öldürülür,
oysa ki doğal ömürleri 12 ila 14 yıldır.
Avustralya'da her yıl öldürülen 32 milyon koyunun 19 milyonu,
satış alanlarından geçirilir;
bu alanlar, çiftlikler ile katliamhaneler veya özel alıcılar arasında bir duraktır.
Burada sığır, buzağı, at, "kümes hayvanları" ve domuzlar da dahil olmak üzere hayvanlar,
açık artırmada satılır.
Isı stresi, susuzluk, tükenmişlik veya önceden var olan hastalıklar;
bu alanlardaki yaygın hayatlarını kaybetme sebeplerindendir.
Koyunların çoğu, bedenlerindeki et için katliamhanelere alınır.
Hiçbir hayvan bir katliamhanede ölüme isteyerek yürümez.
Burada da elektrikle sersemletme, sıklıkla etkisiz kalır;
yalnızca daha çok acıya neden olur
ve son anlarında hayvanların daha da korkmasına yol açar.
Sabit milli travma tabancasıyla sersemletme de bundan farksızdır.
Sersemletme ne kadar etkili görünürse görünsün;
bir hayvanın tamamen bilinçsiz ve acı hissedemeyen hale mi geldiğini,
yoksa sadece felç olup hareket edemezken her şeyi hissetmeye devam mı ettiğini
kesin olarak bilmek imkansızdır.
Korku ve çaresizlik içinde, bazıları kısa bir anlığına kaçmayı başarır;
kendilerinden öncekilerin cesetleriyle doğrudan yüzleşirler
sıranın kendilerinde olduğunu bilerek, tekrar o koridora zorla sokulmadan önce.
Keçiler, sütleri için ineklerle hemen hemen aynı şekilde sömürülür;
kesintisiz süt akışı elde edilmek için, sürekli zorla hamile bırakılırlar.
Avustralya'da sadece 65 çiftlikteki bir niş endüstri olsa da;
keçi sütü, inek sütüne alerjisi olanlar için
daha uygun ve sindirimi daha kolay bir alternatif olarak pazarlanır.
Dünya çapında keçi sütü, genelde düşünülenden daha yaygın tüketilir.
"et hammaddesi" konumundaki erkek yavrular bedenlerindeki et için tutulur;
"işe yaramaz" konumundakiler ise, doğumdan kısa süre sonra öldürülür.
Dişi yavrular ise, bedenlerinin ürettiği süt için hayatta tutulur.
Bazı çiftliklerde, "fazlalık" keçiler bedenlerindeki et için büyütülüp satılır.
Bedenleri süt üretebilen anneler, katledilene kadar günde iki kez sağılır;
bu 10 yıl kadar sürebilir.
Bedenleri, zirve üretim veriminde günde 4 litre süt üretebilir;
süt ya taze olarak satılır ya da peynir, tereyağı, dondurma, yoğurt ve sabuna dönüştürülür.
Avustralya, dünyanın en büyük keçi eti ihracatçısıdır;
bunun çoğunluğu ABD'ye gönderilir.
Bunun sadece %10'u bedenlerindeki et için üretilen keçilerden elde edilir;
geri kalanı ise, Avrupalı yerleşimcilerin getirdiği "evcil" keçilerin soyundan gelen
"yabani" keçilerden elde edilir.
Özgürce dolaşan bu keçiler yakalanır;
ve keçi depoları denilen çorak besi alanlarına götürülürler, katledilmeden önce şişirilirler.
Katledilmeye gönderilenler içinde hamilelerin de olması nadir bir durum değildir;
ve kaçınılmaz olarak bazıları, nakliye kamyonlarında ya da
öldürme alanlarına itilmeden önce bekletme bölmelerinde doğum yapar.
Yavruları, açlıktan veya soğuktan ölmek üzere orada bırakılır;
öldürülmüş annelerini arayıp feryat ederler...
Somon, Avustralya'da en çok tüketilen balıktır;
tüketilen cesetlerinin toplam ağırlığı her yıl 40.000 ton'a ulaşır.
Bu balıklar, daha serin sular olduğu için
Tazmanya'nın güney ve batı kıyılarındaki koylarda,
su altı kafeslerinde tutulup sömürülür.
Her bir kafeste,
12 ila 18 aylıkken iç kuluçkahaneden transfer edilen 60.000'e yakın balık hapsedilebiliyor.
Büyüdükçe, kafes içindeki alanları azalır;
birbirlerine sürtünecek kadar sıkışana dek
Avustralya, Norveç, Şili, İskoçya ve Kanada'daki "çiftlik somonları" üzerine 2017 tarihli bir çalışma;
bu çiftliklerdeki balıkların yaklaşık yarısının,
hızlandırılmış büyüme oranının ses reseptörlerini deforme etmesiyle sağır olduğunu tespit etti.
Tazmanya'nın batı kıyısındaki dünya mirası Macquarie Limanında;
ülkedeki en yoğun balık çiftliği konsantrasyonu bulunur.
Somon endüstrisinin üç büyük şirketi olan Tassal, Huon ve Petuna
burada, her biri 2 düzineye kadar kafesten oluşan birden fazla çiftliğe sahiptir.
Eylül 2016'ya kadarki bir yıllık dönemde; 21.000 tondan fazla yenmemiş balık yemi
ve ölçülemeyen miktarda dışkı, limana dökülmüştür.
Bu yüksek kirlilik seviyeleri;
sudaki oksijenin tehlikeli derecede azalmasına ve hastalık riskinin artmasına yol açarak,
çiftliklerde toplu ölümlere yol açar.
2015 ile 2018 yılları arasındaki sayısız toplu ölüm vakası;
düşük oksijenden boğulma, insan hatası,
ve hastalıkların birleşimine bağlanmıştır.
Üç şirketin en büyüğü olan Tassal;
tüm çiftliklerinde %83'lük bir hayatta kalma oranı ile övünmektedir.
Bu okyanus kafeslerinde geçen 15 ila 18 ayın ardından, her biri yaklaşık 7 kg'a ulaştığında;
somonlar bir boru aracılığıyla hasat gemisine vakumlanırlar,
burada ya hemen ölürler
ya da kıyıdaki işleme tesisine tanklarda hayattayken taşınırlar.
Barramundi balığı, Tazmanya hariç Avustralya'nın tüm eyaletlerinde üretilir.
Daha soğuk güney eyaletlerinde;
binlercesiyle birlikte küçük kapalı tanklarda tutulurlar.
Kuzey eyaletlerinde ise;
ya somon çiftliklerine benzer açık deniz kafeslerinde
ya da alabalık için de kullanılan açık havuz sistemlerinde üretilirler.
"Çiftlik balıklarını", "hasat etmenin" ve öldürmenin sözde "insancıl" yöntemi;
onları buzlu suya vakumlayıp, donarak ölüme terk etmektir.
"İnsancıl" olmaktan uzak olan bu yöntem yavaş, ve hâlâ acı verici bir şekilde öldürür
bazen ölmeleri yarım saat sürer.
Tazeliğe önem verildiği bir Japon yemeği olan Sashimi için öldürülen balıklar;
kafalarından bıçaklandıktan sonra şah damarları kesilir
ve kanlarının akması için tekrar buzlu bulamaça atılırlar.
Canlı balık sergileyen mağaza ve restoranlarda;
tazelik peşindeki müşterilerin,
hangi bireyin öldürüleceğini seçmesine izin verilir.
Avustralya'da tüketilen balık ve deniz ürünlerinin dörtte üçü diğer ülkelerden ithal edilir;
tüketici en çok karides, somon ve ton balığını tercih ediyor.
Ticari trol balıkçılığında ise;
arkalarından sürükledikleri dev ağlarla, yollarına çıkan tüm türler ayırt etmeksizin yakalanır.
Tüketilen balıkların nüfusunun yaklaşık %85'i;
tükenme noktasına gelmiştir ya da çoktan aşırı avlanmıştır.
Eğer tüketim son bulmazsa;
önümüzdeki on yıllar içinde, bazı tüketilen balıkların "stoklarının" çökeceği de öngörülüyor.
Avustralya'daki tavşan üreticiliği zorlanan endüstrilerden biridir:
"yabani" tavşanları yok etmek için ülkeye sokulan ve böceklerle taşınan bulaşıcı hastalıklar,
çiftliklerdeki tavşanları da hızla yok edebilir;
ayrıca, "yabani" tavşanları yakalayıp öldüren
avcılarla rekabet etmekte de zorlanırlar.
Bedenlerindeki et için üretilen tavşanlar,
tüm hayatlarını kafeslerde geçirirler;
kazma, gizlenme veya zıplama gibi doğal davranışları engellenir.
Altlarındaki zeminde biriken dışkı yığınları,
yüksek seviyede amonyağa yol açar.
Üretim için tutulan dişi tavşanlar da, doğal olmayan bu koşullarda
7 kez doğum yaparken, 56 haftaya kadar hayatta kalmaya zorlanabilirler.
Doğal ömürleri 8 ila 12 yıl olan tavşanların çoğu, henüz 12 hafta yaşındayken öldürülür.
Sadece Avustralya'da bile,
her yıl 3 ila 4 bin tavşan, bilimsel araştırmalarda ve testlerde kullanılır;
çoğu Victoria'daki bu tesisten getirilir.
Avustralya'da satılan kürk ürünlerinin çoğu yurt dışından ithal edilir;
ve bunun büyük kısmı tavşanlardan "hasat edilir".
2015 yılında, ünlü şapka markası Akubra;
Avustralya'daki operasyonlarını durdurmuş ve Avrupa'dan tavşan kürkü ithal etmeye başlamıştır.
Avustralya ayrıca, dünyanın en büyük kürk ihracatçısı olan Çin'den de kürk ithal eder.
Gizli bir araştırmacının ziyaret ettiği on tavşan kürkü çiftliğinin yarısında,
tavşanların canlı canlı yolunduğu tespit edilmiştir;
bu işlem her 3 ayda bir tekrarlanır,
ve bu süreler arasında tavşanlar tel kafeslerde tutulur.
Canlı yolum, kırkma veya kesmeye kıyasla
ekonomikçe daha sürdürülebilir şekilde tüy elde edilmesini sağlar.
Yaşları ilerledikçe, bedenleri daha az kürk üretir;
ve nihayetinde, son bir "hasat" için asılıp yüzülürler,
bazen hala hayattayken.
Sadece bir tane keçe şapka yapmak için 12 tavşan öldürülür.
Dünya genelinde, her yıl bir milyardan fazla tavşan öldürülmektedir.
Vizonların kürkleri; giyim, aksesuar ve hatta takma kirpik yapımında
yaygın olarak kullanılır.
Avustralya'da vizon çiftliği bulunmadığından,
kürkleri yurt dışından ithal edilir.
Doğada olsalardı, her biri tek başına
binlerce dönümlük sulak yaşam alanlarında dolaşırdı.
Nesillerdir kürk için üretilmelerine rağmen;
doğaları gereği meraklı olan ve yalnız yaşayan bu hayvanların,
bu doğal olmayan koşullarda ve esaret altında
yoğun ıstırap çektiği kanıtlanmıştır.
Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk yaşadıkları için; ileri-geri koşturur ve kendilerini parçalarlar.
Üretim için kullanılan vizonlar, bu kafeslerde 4 ila 5 yıl tutulur;
her yıl, hayatta kalabilen 3 veya 4 yavru doğururlar.
Bu yavrular, 6 ay yaşındayken katledilir ve yüzülürler.
Gaz odaları, veya motor egzozuyla doldurulmuş kapalı kutular
vizonları öldürmede yaygın yollardır.
Ancak her zaman öldürücü olmaz; bazı vizonlar yüzülürken uyanırlar.
Anüslerine elektrik vererek öldürme, veya boyunlarının kırılması
yaygın alternatif yöntemlerdir.
Vizonlardan sonra, kürk için en çok sömürülen ikinci hayvan tilkilerdir
ve benzer sorunlarla yüzleşirler.
Çin'deki kürk çiftçileri,
"en acımasız ama verimli" yöntemler dışında
tilkileri başka bir yolla öldürmenin, ekonomik olarak sürdürülebilir olmadığını söylerler;
bu yüzden birçok tilki canlı canlı yüzülür.
Tilki avı "sporu" için insanlarca Avustralya'ya getirilen,
ve ülkeye sokulan tavşanların yayılmasını kontrol etmekte kullanılan tilkiler;
ülke genelinde "zararlı" hayvan olarak adlandırılmaktadır,
sayılarının 7 milyondan fazla olduğu tahmin edilmektedir.
Kişisel arazilerde tilkilerin avlanması
ve vurulması, tüm eyaletlerde yasaldır.
Sıklıkla "yabani" hayvanlarca,
veya köpekler gibi yoldaş görülen hayvanlarca da yanlışlıkla yenilen;
tilkileri öldürmekte kullanılan en yaygın yöntem, 1080 zehri yemleri kullanımıdır.
1080 zehri renksiz, kokusuz ve tatsızdır;
maruz kalanlar için yavaş ve ıstırap dolu ölümlere neden olur.
Avustralya, AB ve ABD
kedi ve köpek kürkü ithalatını yasaklamış olsa da;
araştırmalar, Çin'de elde edilen köpek ve kedi kürklerinin sıklıkla
tilki, tavşan veya vizon kürkü olarak yanlış etiketlendiğini gösterdi.
Her yıl Çin'de sayıları yaklaşık 2 milyon olan kediler ve köpekler;
üretilerek, evlerden çalınarak veya sokaktan toplanarak,
kafeslere sıkıştırılırlar.
Ve bazen, yiyecek ve su olmadan günlerce taşındıktan sonra;
asılırlar, kanları akıtılır, dövülürler veya boğularak öldürülürler,
veya canlı canlı yüzülürler.
Avustralya'da her yıl yaklaşık 450.000 yavru köpek satılır,
bunların %85'i kayıtsız üreticilerden gelir;
ancak denetimin asgari düzeyde olmasıyla,
kayıtlı üreticiler bile "yavru köpek çiftlikleri" işletebilir:
hem "safkan" hem de "kırma" köpek yavruları,
"evcil" hayvan mağazalarında veya internette satılmak üzere sürekli üretirler.
Bu çiftliklerde, bir anne köpeğin
hücrelere hapsedilmesi, depolarda günde 23 saat tutulması,
ve sürekli zorla hamile bırakılması tamamen yasal olabiliyor.
Bu sistemde, diğer hayvanlar gibi, onlar da sevgiden ve yoldaşlıktan mahrum bırakılırlar;
ve bir "doğum makinesi"ne indirgenirler.
Binlerce dolara satılan bu "sevimli" yavrular;
maruz kaldıkları doğal olmayan koşullar
ve nesiller süren seçici üretimin bir sonucu olarak,
sıklıkla çeşitli hastalıklardan, sağlık sorunlarından,
veya davranış bozukluklarından da muzdarip olurlar.
- "selam, nasılsınız?"
- "iyiyim, golden retriever'lardan daha getirecek misiniz?"
- "ah, evet, yanılmıyorsam bu cumartesi gelecekler."
- "bu cumartesi mi? tamamdır."
- "peki... nereden geliyorlar? yani bir..."
- "kendi üreticimiz var."
- "yavru köpek çiftliğinden mi peki?"
- "tabii ki hayır..."
- "ay çok güzeller!"
- "peki iyi bir üreticiden mi?"
- "evet, kesinlikle, kayıtlılar."
- "yani şey değil... çiftlikler hakkında kötü şeyler duyuyorum... bunlar çiftlikten değil di mi?"
- "tabii ki hayır... çiftliklerden gelen yavrular çok hasta olur."
- "hasta yavrular... anladım."
Bu sırada, her yıl tahmini 200 ila 250 bin terk edilmiş veya "sokak" hayvanı olan kedi ve köpek;
ülke genelindeki "barınak"larda ötanazi adı altında öldürülür,
bunların büyük çoğunluğu sağlıklı ama "istenmeyen" hayvanlardır.
Son yıllarda kamuoyuna da yansıyan birçok skandala rağmen;
tazı yarışları, Avustralya'da ve dünyada
bu sistemin büyük bir "kumar ve eğlence" endüstrisi olmaya devam ediyor.
Bu iri köpeklerin, yapay yemi kovalarken
ani hızlanmaları ve aşırı sürat kaçınılmaz olarak
çarpışmalarına, düşmelerine ve sakatlanmalarına yol açar;
kas yırtılmaları, bağ kopmaları ve kemik kırılmaları en sık görülür.
Avustralya pistlerinde her hafta sayıları 200'e yakın köpeğin yaralandığı rapor edilir;
tahmini 6 ila 10 köpek de, ya pistte ölmektedir
ya da sonrasında "uyutulmak"tadır.
Tazı köpeklerinin doğal ömrü, 12 yıl ila 14 yıldır.
Yarıştırılan tazılar, "kariyerlerine" yaklaşık 18 ay yaşındayken başlatılır;
ve 4,5 yaşına geldiklerinde bitirilirler.
New South Wales eyaletinde ise,
"kariyerleri" ortalama sadece 363 gün sürer.
Avustralya'da her yıl 13 bin ila 17 bin genç tazı öldürülür.
2016'ya kadarki 12 yıllık dönemde New South Wales'te üretilen 97 bin tazının
%50 ila %70'i, ya da daha da fazlası;
yavaş görüldükleri veya yarışa uygun görülmedikleri için öldürülmüştür.
Tazıların sıklıkla "insancıl" görülmeyen yollarla
öldürüldüğünü gösteren kanıtlar artmaktadır;
"eğitmen"ler, sıklıkla ötanazi ücreti ödemek yerine
daha ucuz olan silahla vurma veya başına sertçe vurma yöntemlerini tercih ediyorlar.
Köpeklerin bedenleri, daha sonra özel arazilerdeki çukurlara atılıyor
veya çalılıklara saçılıyor.
Tazıları, yapay yemi kovalamaları için zorla "eğitirken"
hayattaki hayvanları kullanmak yasadışı olsa da, yaygınca kullanıldığı tespit edilmiştir.
2015 yılında New South Wales'te yapılan bir soruşturmada,
"eğitmen"lerin %85 ila %90'ının
bu yöntemi uyguladığı belirtilmiştir.
Sayıları bilinmeyen, dehşet içindeki yavru domuz, tavşan, keseli sıçan, tavuk ve kedi;
normalde nazik ve uykucu olan tazılara,
pistte koşmaları için agresifçe ve zorla "eğitirken" parçalatılmıştır.
Atların iskelet gelişimi 5 yaşına gelene kadar tamamlanmaz,
ancak genellikle yarış "kariyerleri" henüz 2 yaşında başlatılır;
daha yüksek para ödülü cazibesi,
ve yatırımın daha hızlı geri dönmesi uğruna.
Bu, sakatlanmalarının ihtimalini ciddi oranda artırır;
%80'e varan oranda, kaval kemiği ağrısından
veya dorsal metakarpal hastalığından da muzdarip olurlar.
Yarış sonrası muayenelerde,
atların soluk borularında ve ciğerlerinde yüksek oranda kan görülmektedir;
bununla birlikte, eğitim ve yarışlar ilerledikçe
mide ülserlerinin sıklığı ve şiddeti de artar.
Daha hızlı koşmaya "teşvik etmek" için kamçılanırlar, bununla çok acı çekerler.
Yarış kuralları, yarışın başlarında kamçılamayı sınırlar;
ancak yorgun düştükleri ve fazla tepki veremedikleri son yüz metrede sınır yoktur,
ve genellikle bitiş çizgisine kadar durmaksızın kamçılanırlar.
Engel yarışları, istatistiksel olarak düz koşulardan 19 kat daha tehlikelidir
ve şiddetli düşüşler olağan bir durumdur.
Her yıl, Avustralya'daki engel yarışlarına sokulan atların
yaklaşık yarısı ortadan kaybolur;
bilinmeyen koşullarda endüstriden sessizce çıkarılırlar,
bir daha yarıştırılmazlar, onlardan haber alınamaz.
Ya da pistte öldürülürler,
yarış izleyenlerin görüşünü kapatmak için yeşil perdeler kurulduktan sonra.
Her yıl, Avustralya'da 11 bin ila 12 bin yarıştırılan atın kaydı yapılırken
yaklaşık aynı sayıda at yarış endüstrisinden çıkarılır;
bunun büyük sebebi düşük görülen performans, "uygunsuz" kişilikleri veya sakatlanmalardır.
Çıkarılanların pek çoğu, bedenlerindeki etle "evcil" hayvan maması yapılmak üzere öldürülüp
hayvansal atık işleme tesislerine gönderilir;
diğer atlar ise, maruz kaldıkları ilaçlar sebebiyle etleri insan tüketimi için uygunsuz görülmezse
ülkedeki at eti ihraç eden lisanslı iki at katliamhanesinden birine gönderilir.
Atlar ayrıca rodeolarda da kullanılır.
Develer, 1800'lerde taşımacılıkta kullanılmak üzere Avustralya'ya getirilmiş;
otomobillerin icadıyla birlikte de doğaya salınmıştır.
2008 yılında, nüfuslarının 600 bin civarında olduğu tahmin edildi
ve sayılarını yarıya indiren bir itlaf projesi başlatıldı:
önceliklice onlara helikopterlerden ateş etmeyi,
ama aynı zamanda toplayıp katliamhanelere taşımayı,
ABD ve Orta Doğu'ya ihraç etmeyi kapsıyordu.
bu uygulama günümüzde de devam etmektedir.
Hayatlarını insan teması olmadan özgürce dolaşarak geçirdikten sonra;
bu ani hapsedilme ve zorla zapt edilme,
onlar için tamamen bilinmediktir.
Doğadan yakalanan, giderek artan sayıda deve;
inek sütü ürünlerine kıyasla "daha sağlıklı"
ve havadan itlafa kıyasla "israfı azaltan" bir alternatif olarak pazarlanan
ve büyümekte olan deve sütü endüstrisine yönlendirilmektedir.
6 milyon ila 10 milyon hayvan
Avustralya'da her yıl araştırmalarda ve deneylerde kullanılır
buna 1 milyon ila 2 milyon fare de dahildir.
Fareler, bu deneylerin çoğunda, hayattayken ağrı kesici olmadan cerrahi işlemlere
veya toksinlere ve hastalıklara maruz bırakılır.
Nihayetinde, araştırmaya veya deneye maruz bırakılan çoğu fare;
laboratuvardan çıkmaları yasal olmadığından öldürülür.
Karbondioksit gazıyla boğma, veya gaz ya da enjeksiyon yoluyla yüksek doz anestezi verme;
"kullanım amaçları" tamamlanınca, fareleri öldürmenin yaygın iki yoludur.
Günümüzde bilimsel araştırma ve keşifler,
insan fizyolojisinin detaylarına odaklanmaktadır;
hayvan bedenleri bunun için uygun bir model değildir.
ABD Ulusal Sağlık Enstitüleri'nin 2015 tarihli çalışması;
hayvan deneyi sonuçlarında güvenli ve etkili görülen tüm ilaçların %95'inin,
insan denemelerinde başarısız olduğunu ortaya koydu.
Hayvan deneylerine körü körüne bel bağlayarak
İnsan doku ve hücrelerini, kadavraları, simülatörleri ve bilgisayar modellerini kullanan
ve potansiyel olarak çok daha doğru alternatifleri göz ardı etmek;
on binlerce insanın sağlığına veya hayatına mal olmuş olabilir,
ve milyarlarca hayvanın hayatına...
Her yıl yüzlerce makak, ipek maymunu ve babun;
Avustralya'da devlet destekli üç üretim tesisinden
araştırma laboratuvarlarına gönderilir.
Yoğun güvenlik önlemleriyle halktan saklanan bu laboratuvarlarda;
bu oldukça zeki hayvanlar üzerinde çeşitli biyomedikal deneyler yapılır,
ve işleri bitince de "imha" edilir.
Diğer primatlar, sirklerde esir tutulur;
Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk yaşarlar,
ve kafeslerden yalnızca izleyicilere sergiletmek için çıkarılırlar.
Ya da hayvanat bahçelerinde esir tutulurlar.
Avustralya'da esaret altındaki aslanlar ve kaplanlar da aynı amaçla kullanılırlar,
ziyaret eden veya para ödeyen tüketicilerin eğlencesi uğruna;
hayat boyu Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk yaşarlar.
Bazı tüketicilerde, sergilenen hayvanlar ilk başta hayranlık ve heyecan uyandırabilir;
ancak, yeterlice ve dikkatlice gözlemlerlerse tekrarladıkları davranışlarını fark edebilirler.
Bu tekrarladıkları davranışlar, esaret altındaki tüm hayvanlarda sıkça görülür
ve zoochosis diye de adlandırılıyor.
Queensland'in tropikal sıcağında;
Sea World'de, Avustralya'daki tek kutup ayıları esaret altında tutulur.
Bu hayvanlar, doğada dondurucu Arktik koşullara doğal olarak adapte olmuştur.
Doğada, sadece 24 saatte 70 kilometreden fazla yüzdükleri;
yılda seyahat ettikleri menzilin ise ortalama 3000 kilometre olduğu tespit edilmiştir.
Burada ise, tüm hayatları boyunca
yaklaşık 30'a 40 metre genişliğinde bir alanda hapsedilirler.
Fok gösterileri, hayvanat bahçelerinde ilgi çekiyor;
burada foklara, tüketicilerin önünde yiyecek için numaralar yapmaları öğretilir.
- "...bu, deniz ürünlerinizin; balık stoğunu, isdihdamı ve çevreyi koruyan bir balıkçılıktan geldiğinin garantisidir..."
Sahne arkasında ise, hayvanat bahçesindeki diğer hayvanlar gibi
sürekli daireler çizerek hareket eder veya stresten bağırırlar.
Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk yaşarlar.
Doğadayken yunusların günde 65 km'ye kadar seyahat ettikleri bilinir.
Ve sürekli hareket halindedirler;
yiyecek ararlar, sürüleri içinde boğuşurlar ve oynarlar.
İnsanlar ve büyük maymunlar gibi,
sezgi ve empatinin güçlü bulgularıyla birlikte, öz-farkındalığı olan nadir türlerdendir.
Bu sistemde kullanılan diğer hayvanlar gibi, yunusların da
bu sistem var olduğu sürece Bilişsel-Duyuşsal Yoksunluk yaşamaları kaçınılmazdır.
Sea World Australia'daki yunusların yaklaşık %80'i,
esaret altında üretilmiştir ve asla salınmazlar;
tüm hayatlarını, yiyecek ödülü için her gün performans sergiletilerek geçirirler.
Parkın en popüler etkinliğinde
beğenilen bir performans sergiletmek için,
gösteri öncesinde aç bırakılıp "doğru açlık seviyesine" getirilirler.
Yılda 133 milyon doları aşan giriş ücretlerinin yüzde 1'inden azı
reklamı çokça yapılan araştırma, kurtarma ve rehabilitasyon girişimlerine harcanır.
Avustralya federal hükümeti, 1985 yılında;
bu sistemdeki deniz memelilerinin
ilk bakışta durumlarından memnun oldukları sanılsa da
yoğun stres, davranış bozuklukları, üreme sorunları, yüksek ölüm oranı, kısalan ömür...
ve daha birçok konuda muzdarip olduklarına dair kanıtları göz ardı etmedikten sonra
yeni yunus parkının açılmaması ve eskilerin kademelice kapatılmasında karar kıldı.
Bugün, sadece iki tesis kaldı;
çünkü esaret altında doğan yunusların
—rehabilite edilip salınması gereken "kurtarılmış" "yabani" yunuslardan üretilenler de dahil—
tutulup sergilenmesini yasaklamayan bir yasal boşluk vardır.
Bu "kurtarma, üretme ve salma" uygulaması;
parklarda gösterilerin devam etmesini ve kapılarının açık kalmasını sağlamak için
gen havuzunu güçlü tutmasına olanak tanır.
Avustralya yunus parkları, sağlıklı "yabani" yunusları yakalayıp kullanamaz;
bu sistemin eğlence endüstrisi için, dünyanın geri kalan bazı bölgelerinde
—Japonya'daki Taiji yaygın olanlardan örnektir— bu uygulama devam etmektedir.
Her yıl Eylül'den Mart'a kadar;
binlerce yunus ve diğer küçük deniz memelileri Taiji'deki sessiz bir koya sürülür,
ve tüketicisi olduğu için "para kaynağı" olarak, veya "zararlı" olarak görülüp katledilirler.
Bazı yunus "eğitmen"lerinin, balıkçılara yunusları yakalamada yardım ettiği;
katliamdan "kurtarılıp", dünyanın dört bir yanındaki akvaryumlara ve yunus parklarına
göndermek için birkaçının ayırıldığı tespit edildi.
Hem bir insanın hem de bir insan toplumunun değeri ve ahlaki gelişmişliği, hayvanlara nasıl davrandığı ile görülebilir.
Avustralya'ya bakınca ne görülür?
Yeni Zelanda'ya bakınca ne görülür?
ABD'ye bakınca?
Kanada'ya?
Meksika'ya?
İngiltere'ye?
İsrail'e?
İspanya'ya?
Bir tür olarak, bize bakınca ne görülür?
Kayıtlı tarihimizin tamamında, yaklaşık 619 milyon insan savaşlarda öldürülmüştür;
Bu sistemde aynı sayıda hayvanı her 3 günde bir öldürüyoruz.
Bu sayıya balıklar ve diğer deniz canlıları dahil değil,
onlar okadar çok öldürülür ki sadece ton ile ölçülüyorlar.
Hayvanları öldürmeden önce,
onları üretiyoruz
hapsediyoruz ve sömürüyoruz
yemek için...
eğlenmek için...
giymek için...
araştırmak için...
Doğumdan ölüme kadar tüm hayatları;
bu sistemin sadece tüketicinin parasının umursandığı endüstrilerinde kontrol ediliyor.
Bir imparatorluk...
ıstırap ve kan üzerine kurulu olan;
yaptıklarının etik olarak "doğru" olduğu söylenmiş tüketicilerce var edilen.
"gezen"... "yerli üretim"... "organik"...
Ölümlerinin "insancıl" olduğu söylenmiş,
hayvanlara zulmün "kendi ülkelerinde yaşanmadığı" söylenmiş,
"eğer yaşanırsa, hükümet ve otoritelerin bunu bulup sonlandıracağı" söylenmiş...
Ve biz tüketicilerin, aksini düşünmek için çok az nedeni ve çabası var;
çünkü hayvanları yemek ve kullanmak "normaldir"...
bunu hep yaptık ne de olsa...
Market raflarında satılan o ürünler;
bazıları kısa bir süre yaşamış, bazıları ise yıllarca hiç merhamet görmeden yaşamış,
bir zamanlar var olmuş o bireylerden kopuklaştırıldı.
Biz, ve sevip yoldaş gördüğümüz hayvanlar gibi;
seven ve sevgiyi hissedebilen,
mutluluğu hissedebilen,
kederi ve yası hissedebilen,
ıstırap çekme kapasitesi olan,
yaşamayı isteyen,
özgür olmayı isteyen,
bir nesne olarak görülmek istemeyen,
başkasına olan kullanışlılık ile değil birey olarak kim olduğu ile görülmeyi isteyen,
kendi başına bir varlık olmayı isteyen, bir üretim birimi olmak istemeyen,
o ya da onlar olarak görülmeyi isteyen, bir "şey" olarak görülmek istemeyen...
Gerçek şu ki,
yaşamak isteyen birini öldürmenin hiçbir "insancıl" yolu yoktur.
Sorun yöntemde değildir, yanlış olan bir şeyi "daha iyi yolla" yapmamakta değildir;
daha büyük kafesler, daha düşük yoğunluk, daha az acı veren gaz... çözüm değildir.
Kendimize onların iyi hayatlar yaşadığını,
sonunda ne geldiğini bilmediğini
ve hiçbir şey hissetmediğini söyleriz
ama hissederler.
Son saatlerinde, dakikalarında ve saniyelerinde;
her zaman korku vardır, her zaman acı vardır,
kan kokusu vardır,
hayatlarını paylaştıklarının ve kendi türünden olanların feryatları vardır.
Asla bir gönüllülük veya ölme arzuları yoktur;
yaşamak için çaresizce çabalayıp,
son nefeslerine kadar çılgınca mücadele ederler.
Ve onlara asla merhamet veya nezaket gösterilmez;
bunun yerine alay edilirler,
gülünürler,
tekmelenirler,
dövülürler,
oyuncak gibi fırlatılırlar,
"yanlış" cinsiyette doğdukları için öğütücüye atılırlar...
Yavrularını onlardan alırız,
özgürlüklerini alırız,
hayatlarını alırız,
onları hayattayken ve bedenleri bütünken bir katliamhaneye gönderip
bedenlerinin paketlenmiş parçalarını çıkartırız...
Ve kendimize, bu süreçte, "insancıl" ve etik olarak "doğru" şeylerin yapıldığını söyleriz...
Ve bu süreçte sağlığımıza da zarar veririz
- “...Dünya Sağlık Örgütü, işlenmiş etin ve kırmızı etin tehlikeleri hakkında bir rapor yayınladı...”
Çevremizi de yok ederiz;
hayvancılığın direkt ve dolaylı etkileriyle diğer tüm endüstrilerden fazla sera gazı yayarak,
hayvanların kullanıldığı çiftlikler için ormanları yok ederek,
"yabani" hayvanları katlederek.
Dünyadaki sığır nüfusuna tükettirilen besin kaynağı,
8,7 milyar insanın kalori ihtiyacını karşılayabilecek kadardır;
oysa ki, her dokuz insandan biri —yani 795 milyon kişi—
kronik açlıkla ve beslenme yetersizliğiyle boğuşuyor.
Ve 844 milyon insan temiz sudan yoksundur;
1 litre süt elde etmek için 1.000 litre su,
bir kilogram sığır eti içinse 15.000 litre su harcanıyorken.
Oysa ki, bu sistemin ve hayvancılığın "normal, gerekli ve doğal" olduğunu öne sürerek meşrulaştırmaya devam ediyoruz.
Hayvanlar alemini, ya da içindeki belli türleri
kendimizden daha aşağı görüyoruz;
bizim sahip olduğumuz spesifik bir zeka türünden yoksun oldukları,
daha güçsüz oldukları, ve kendilerini savunamadıkları için.
Ve inanıyoruz ki, bu sözde üstünlüğümüz;
aşağı gördüğümüz varlıklar üzerinde güç, otorite ve hükümranlık sürme hakkını
ve onları kendi haz temelli amaçlarımız uğruna kullanma hakkını bize sağlıyor.
Bu meşrulaştırma, daha önce de kullanılmıştı...
Beyaz adam tarafından, siyahı köleleştirmek veya topraklarını ve çocuklarını almak için.
Naziler tarafından, yahudileri katletmek için.
Erkekler tarafından, kadınları susturmak ve ezmek için.
Tarihi defalarca tekrar etmeye mahkum muyuz?
Bu üstünlük kompleksi, bu saf bencillik; bir tür olarak kim olduğumuzu mu tanımlıyor?
Yoksa daha fazlası olabilir miyiz?
"Yemeğinizi henüz bitirdiniz, ama katliamhane millerin o zarif mesafesine ne kadar titizlikle gizlenmiş olursa olsun, suç ortaklığı vardır."
Çevirmen Notu 0= 40 saniye sonrasına iki tane önemli not ekledim.
- "...Motele henüz döndük ve bugün kaydettiğimiz görüntüleri izledik...
...katliamhanenin bekletme bölmesiyle ilgili olanları...
...yeni doğmuş bir keçiyi gördük...
...ve onun hâlâ hayatta olma ihtimali olduğunu düşünüyoruz, kurtarmak için geri dönüyoruz..."
Çevirmen Notu 1=
Hayvan temelli ürünlerin tüketimi, insan sağlığı için bir gereklilik değildir.
Hayvan temelli ürün içermeyen bir beslenme, doğru planlandığında, bebeklik dahil insan yaşamının her dönemi için sağlıklı ve yeterlidir.
Sağlıklı beslenmek isteyen ve gıdaya erişim imkanı olan bir insanın önünde iki tane yol vardır:
Birinci Yol: hayvanların kullanıldığı veya hayvan temelli olan ürünleri tercih etmek; belgeselde tanık olduğunuz bu sistemi tercih etmek, onaylamak, desteklemek...
İkinci yol: hayvanların kullanıldığı veya hayvan temelli olan hiçbir ürünü tercih etmemek.
Çevirmen Notu 2=
Veganizm sağlıkla ilgisizdir.
Veganizm bir beslenme çeşidi değildir. Çevre veya kişisel sağlık için vegan olunmaz.
Veganizm bir etik duruştur: niyet ve eylemlerin; hayvanları sömürmeyi reddetme ve sömürünün son bulmasını amaçlama, hayvanların ıstırabını ise olabildiğince azaltma yönünde olmasıdır.
Vegan olmak: bu etik duruşu benimsemek ve hayatın her alanında uygulamaktır.
Örneğin; Vegan bir insan, eğer ki not 1'deki seçimi yapıyor ise, ikinci yolu seçer.
Veganizm zamandan ve durumdan bağımsızdır, bu tanımı biliçle kavrayabilen bir varlığın vegan olması önünde hiçbir engel yoktur.
Örneğin; bir insan 125 bin yıl önceki Dünya'da da, Ay'da da vegan olabilir.
Hayvanları kurtarmak, doğru olanı yapmak, sorumluluk, adalet, etik, ahlak, merhamet ve sevgi; vegan olmamızı gerektirir, vegan olmakla olur.